بعد از مدت ها سه فیلم که همزمان با هم اکران می شدند را روی پرده ی سینما دیدم...
ورود آقایان ممنوع، اینجا بدون من و آقا یوسف...
من بلد نیستم فیلم نقد کنم... دید هنری خوبیم ندارم... اما می خوام احساسم را راجع به این سه تا فیلم بگم.
ورود آقایان ممنوع: یک فیلم کمدی، که همونطور که تو تمام نقد ها و نظر هایی که راجع بهش خوندم و از تیمی که روش کار کرده بود، انتظار داشتم، کمدی بسیار خوبی بود. اتفاقاش برام فابل درک بود. کمتر دختری این فیلم را می بینه و کلی خاطرات از دبیرستان براش مرور نمیشه... ما که سه تا دختر بودیم و داشتیم فیلم را نگاه می کردیم مرتب می گفتیم "دقیقا همین طوریه"... کلی خندیدم در طی فیلم و مطلبی را هم که قرار بود بگوید را کم و بیش به خوبی نشان داده بود. با این حال چند تایی سوتی داشت که از بس فیلم خوب بود به سختی به چشم میومد.
اگر می خواهید فیلمی ببینید که کلی بخندید حتما ورود آقایان ممنوع را ببینید.
اینجا بدون من: این فیلم یک فیلم اجتماعی بود. راستش را بگویم توقعم خیلی خیلی بالاتر بود. شاید هم انقدر سطح فیلم بالا بود که من درک نمی کردم.... اما آدم های این فیلم به جز فاطمه معتمد آریا که خیلی خوب بازی کرده بود، برای من درک نشده باقی موند. بیماری عجیب دختر خانواده یا مریضی و بی حالی پسر خانواده، همش برام درک نشدنی بود و دروغ چرا؟ اصلا از دیدن این فیلم لذت نبردم.... (البته این را باز تاکید می کنم که شاید من آدمی باشم که فیلم را کلا درک نکرده باشد.)
آقا یوسف: آقا یوسف هم یک فیلم اجتماعیست. فیلمی که میشه به خوبی باهاش ارتباط برقرار کرد. آقا یوسف یک مرد دوست داشتنی که برای خانواده اش همه کاری انجام میده... دختر اقا یوسف که عاشق پدرشه ولی باز دلش می خواهد که دنبال زندگی خودش بره و خیلی دیگر از شخصیت های فیلم که همه آمدند و صحنه ای از زندگیی در تهران را نشان دادند و رفتند... من این فیلم را دوست داشتم. بازی فوق العاده ی مهدی هاشمی و داستان قویی که این فیلم داشت، آقا یوسف را تبدیل به یکی از دوست داشتنی ترین فیلم هایی که این چند ساله توی سینمای ایران دیده بودم تبدیل کرد.
بعد از تماشای آقایوسف مجبور می شوید که فکر کنید اما فیلم آزار دهنده نیست... وقتی از سینما خارج می شوید می دانید که چرا این اتفاق ها افتاد و یا چرا آدم ها این کار ها را کردند! داستان برایتان آشناست، لباس های که توی خیابون می بینید واقعیه! همه چیز ملموسه و در عین ناراحت کنندگی و گیج کنندگی گاهی همه چی خیلی دوست داشتنی می شه...
اگر می خواهید فیلم اجتماعی خوبی ببینید، آقا یوسف را از دست ندهید.
صدا از صدایی اومد که من وقتی تا دم دمای صبح بیدار می نشستم و کتاب می خوندم می شنیدم... اوایل فکر می کردم که صدای اذانی را در دور دست می شنوم. شاید چون گوش هایم به صدای اذان حساس بود (من همیشه تا اذان صبح کتاب می خوندم بعد می خوابیدم چون دوست نداشتم وقتی هوا روشن می شه بیدار باشم) اما بعد ها فهمیدم که صدای باد که داره سکوتش را فریاد می زنه... وبلاگ واسه من همین نقش را داره... چیزهایی که نمی تونم راحت بگم را می نویسم تا همه دنیا بتونن بخوننش...