چرا باید از من کارهایی بخوان که در توانایی هام نیست...
چرا باید از من کارهایی بخوان که در توانایی هام هست اما تو برنامه هام نیست....
چرا اگر این کار ها را می خوان من باید انجام بدم....
چرا هیچ حق انتخابی به من داده نمی شه....
چرا من....؟ این همه ادم تو دنیا
دارم روی مرزهای تحملم قدم می زنم....
از زمانی که یادمه تنها کاری که دوست داشتم بکنم، کتاب خوندنه انگار از خواندن همه ی کتاب های دنیا سیر نمی شم. (البته اگر مجبور نباشم) کتاب را ادم باید با لذت بخونه، نه مجبوری!
این روزا که درس می خوانم دلم برای کتاب خواندن های تا صبح تنگ شده. منتظرم درسام تموم شه که یه دل سیر کتاب داستان بخوانم.
دلم برای کتاب فروشی رفتن و شهر کتاب ها را گز کردن تنگ شده...
دوست داشتم برم بام و از اون بالا تهران را نگاه کنم که تو این هوای پاییزی انقدر زیبا می شه ،و واسه خودم زمزمه کنم که : رقصم گرفته بود.... شاید اگر می توانستم با صدای سهیل نفیسی که می خونه رقصم گرفته بود مثل درختکی در باد آنجا کسی نبود غیر از من و خیال و تنهایی... برقصم. عجیب این آهنگ با حال و هوای من می خوند...
اما اندکی صبح تو خیابون ولیعصر قدم زدم....
به یاد اون روز تابستانی که تمام ولیعصر را راه رفتیم. به امید داشتن کلی پیاده روی جدید....
صدا از صدایی اومد که من وقتی تا دم دمای صبح بیدار می نشستم و کتاب می خوندم می شنیدم... اوایل فکر می کردم که صدای اذانی را در دور دست می شنوم. شاید چون گوش هایم به صدای اذان حساس بود (من همیشه تا اذان صبح کتاب می خوندم بعد می خوابیدم چون دوست نداشتم وقتی هوا روشن می شه بیدار باشم) اما بعد ها فهمیدم که صدای باد که داره سکوتش را فریاد می زنه... وبلاگ واسه من همین نقش را داره... چیزهایی که نمی تونم راحت بگم را می نویسم تا همه دنیا بتونن بخوننش...