برام جالب است که چرا آدم هایی که رییس جاییند یا کار مهمی در دست دارند هیچ زمانی از تاریخ درس یاد نمی گیرند. و همیشه و همیشه کارشان به جایی می رسد که مجبور می شوند هر روز و هر روز فشار ها و محدودیت ها را بیشتر کنند تا جایی که کم کم از یک ساعتی به بعد در دانشگاه حکومت نظامی می دهند. هیچ زمان یاد نمی گیریم که کار ها را از ریشه درست کنیم...
خوب بالاخره تمام شد. بالاخره تصمیمم را گرفتم و دارم انجام می دم. فکر کردن ها و گیج بودن ها و ناراحت بودن ها بالاخره تمام شد. تصمیمم را گرفتم و دارم اجرا می کنم و خوشحالم. شاید پارسال این زمان تصور این که این جا باشم برایم خیلی سخت و دور از انتظار بود اما الان نه! به هر حال آدم ها همیشه عوض می شوند و من هم عوض شدم و این جوری راحت ترم. دنیامم زیباتر شده...
صدا از صدایی اومد که من وقتی تا دم دمای صبح بیدار می نشستم و کتاب می خوندم می شنیدم... اوایل فکر می کردم که صدای اذانی را در دور دست می شنوم. شاید چون گوش هایم به صدای اذان حساس بود (من همیشه تا اذان صبح کتاب می خوندم بعد می خوابیدم چون دوست نداشتم وقتی هوا روشن می شه بیدار باشم) اما بعد ها فهمیدم که صدای باد که داره سکوتش را فریاد می زنه... وبلاگ واسه من همین نقش را داره... چیزهایی که نمی تونم راحت بگم را می نویسم تا همه دنیا بتونن بخوننش...